Ο Άνθρωπος Φυσικό Αέριο

Ήμαστε στην Αγία Πετρούπολη, στα μέσα του 20ου αιώνα. Ένας νεαρός φοιτητής νομικής παρακολουθεί διαλέξεις σε ένα αμφιθέατρο, στο ίδιο αμφιθέατρο όπου κάποτε έδινε εξετάσεις για το πτυχίο του ο Vladimir Lenin. Εδώ όμως σταματούν και οι ομοιότητες μεταξύ του Lenin και του ήρωα της ιστορίας μας, γιατί το Dmitry Medvedev δε πείρε μυρωδιά απ’ το τι έλεγε ο ήρωας και της ρωσικής επανάστασης.

Οι γονείς του ήταν εξέχοντα μέλη της σοβιετικής intelligence όπου από αυτήν την intelligence των τελευταίων χρόνων γεννήθηκε ένα γνήσιο νεοφιλελεύθερο μυαλό. Για την ιστορία το δικτατορικό του Medvedev αφορούσε τον ρόλο τον κρατικών επιχειρήσεων στην καπιταλιστική οικονομία, μια μελέτη που του φάνηκε πολύ χρήσιμη στα επόμενα χρόνια της ζωής του. Ο Medvedev θα αναρριχηθεί γρήγορα τη σκάλα της εξουσία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Περνά ξυστά δίπλα από μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα και συνδιαλέγεται με τους ολιγάρχες. Πάντα όμως βγαίνει καθαρός, τουλάχιστον δείχνει καθαρός. Ο Medvedev έγραφε το γερμανικό περιοδικό Spiegel: “…είναι σαν τα τηγάνια Tefal, είναι σε όλα τα μαγειρέματα αλλά δε κολλάνε τίποτα…”.

Ίσως το σημαντικότερο πόστο του όμως πριν φτάσει στο Κρεμλίνο ήταν η προεδρία της Gazprom, του ενεργειακού γίγαντα φυσικού αερίου, της τέταρτης μεγαλύτερης επιχείρησης στον πλανήτη. Μια επιχείρηση που εδώ και μερικά χρόνια έχει το θάρρος να εξηγεί στην Ευρώπη ότι αν δεν συνεργαστεί μαζί της ίσως βρεθεί χωρίς φυσικό αέριο. Τα εξηγούσαν πέρυσι ορισμένοι από τους διάδοχους του Medvedev στην προεδρία της εταιρίας: “…με απλά μαθηματικά καταλαβαίνουμε ότι ακόμη κι αν δεν υπογράψουμε νέα συμβόλαια, η σημασία του Ρωσικού αερίου για την Ευρώπη θα αυξηθεί και αυτό συμβαίνει γιατί αυξάνεται η ζήτηση, ενώ μειώνονται τα αποθέματα της Ευρώπης. Σήμερα η Ευρώπη εισάγει το 26% του φυσικού αερίου από τη Ρωσία και μέχρι το 2010 ή το 2015 οι εισαγωγές θα αντιστοιχούν στο 33%. Τα σχέδια για εξεύρεση εναλλακτικών πηγών είναι κενά περιεχομένου, μακροπρόθεσμα θα υπάρχουν μόνο τρεις βασικές πηγές για την παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου, η Ρωσία, το Ιράν και το Κατάρ. Μη ξεχνάτε ότι όπως διαμορφώθηκε η δομή της αγορά του φυσικού αερίου τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία παίζει κυρίαρχο ρόλο. Η Ευρώπη είναι σήμερα τόσο ανταγωνιστική χάρης στο Ρωσικό φυσικό αέριο.”

Και φυσικά για να επιστρέψουμε στη Ρωσία, πίσω από τη Gazprom βρισκόταν το λεγόμενο λόμπι του φυσικού αερίου, το οποίο διεκδικούσε ζωτικό χώρο απέναντι στο λόμπι του πετρελαίου. Ίσως ο Medvedev δεν είναι απλώς μια μαριονέτα του Putin όπως έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Είναι ταυτόχρονα και ο εκπρόσωπος μια πανίσχυρης μερίδας της ρωσικής οικονομικής ελίτ. Είναι ο άνθρωπος φυσικό αέριο. Ο Putin προφανώς διατηρεί ακόμη τον έλεγχο του στρατού, των μυστικών υπηρεσιών και του κρατικού μηχανισμού εν γένη. Το ίδιο όμως πιστεύαμε και για τον Yeltsin, πολύ προέβλεπαν ότι ο Putin θα ήταν ένας πρόεδρος μαριονέτα και ήταν το πρόεδρος που έστησε και πάλι την Ρωσία στα πόδια της, αψηφώντας το προηγούμενο αφεντικό του. Το τι θα κάνει ο Medvedev μένει να αποδειχθεί στη πράξη.

Το Ξύπνημα της Ρωσικής Αρκούδας

Αρχές του 20^ου αιώνα, ένας μυστηριώδης κύριος παραγγέλνει στο διασημότερο εστιατόριο της Αγίας Πετρούπολης. Τον λένε Rasputin και ο σεφ που ετοιμάζει το δείπνο ακούει στο όνομα Spiridon Putin. Ο νεαρός σεφ θα ζήσει το πέρασμα από τη τσαρική Ρωσία στη Σοβιετική Ένωση, λίγα χρόνια αργότερα θα ετοιμάζει το δείπνο του (Vladimir) Lenin και του (Joseph) Stalin. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα ο εγγονός του διάσημου σεφ θα ζήσει το πέρασμα από τη Σοβιετική Ένωση πίσω στην εποχή του Rasputin, μέχρι που το 1999 ένας αλκοολικός που άκουγε στο όνομα Boris Yeltsin θα του κάνει ένα μικρό δώρο, του παραδίδει τα κλειδιά του προεδρικού μεγάρου και μαζί με αυτά ολόκληρη τη Ρωσία.
Ο Vladimir Vladimirovich Putin αναλαμβάνει μια χώρα ισοπεδωμένη οικονομικά, κοινωνικά και γεώστρατηγικά, από πάνω της έχει περάσει ο νεοφιλελεύθερος οδοστρωτήρας της δύσης. Τα εξηγούσε καλύτερα ο ερευνητής Adam Curtis στο ντοκιμαντέρ του The Trap (2007, BBC): “Οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτός από εκατομμύρια δολάρια οικονομικής βοήθειας έστειλαν στην Ρωσία και μια ομάδα νεαρών οικονομολόγων που επέβαλαν την λεγόμενη θεραπεία σοκ, στόχος τους ήταν να απομακρύνουν κάθε κρατική παρέμβαση από την οικονομία”.

Το νεοφιλελεύθερο πείραμα δεν έφερε απλός μιζέρια στον πληθυσμό, έφερε τον θάνατο. Το προσδόκιμο ζωής των Ρώσων έπεσε δραματικά, η πρώτη μετά Σοβιετική γενιά γνώρισε τον θάνατο, το αλκοόλ και την πορνεία. Θα υπέθετε κανείς ότι αν μη τι άλλο οι αριθμοί θα ευημερούσαν έστω και σε βάρος των ανθρώπων, τα νεοφιλελεύθερα δόγματα όμως απέτυχαν ακόμη και εκεί. Έχουμε φτάσει πλέον στο 1998 και το BBC μεταδίδει την ακόλουθη είδηση: “Η Ρωσική οικονομία βρίσκεται εκτός ελέγχου και προκαλεί διεθνή οικονομική κρίση, στη Μόσχα σχηματίζονται τεράστιες ουρές έξω από τις τράπεζες, το Ρούβλι έχασε τη μισή αξία του και οι τιμές εκτοξεύονται στα ύψη.”

Οι Ρώσοι συνειδητοποιούν με φρίκη πως ότι είχαν μάθει από το Κόμμα για τον σοσιαλισμό… ήταν λάθος. Ότι τους είχαν πει όμως για τον καπιταλισμό ήταν απόλυτα σωστό. Οι κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιούνται εν μία νυκτή, μοιράζονται σαν κουπόνια στους εξαθλιωμένους πολίτες και αυτοί πουλάνε τα κουπόνια για ένα πιάτο φαΐ. Ο κρατικός τομέας καταλήγει έτσι στα χέρια μιας μαφιόζικης ελίτ, στους περίφημους ολιγάρχες (Business oligarch). Η Μόσχα όμως είχε ταπεινωθεί και σε διεθνές επίπεδο, μετά την 11 Σεπτεμβρίου οι Ηνωμένες Πολιτείες στήνουν στρατιωτικές βάσεις στις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας. Δυτικά ιδρύματα χρηματοδοτούν πολύχρωμες επαναστάσεις ανατρέποντας ηγέτες που στήριζαν τη Μόσχα. Το ΝΑΤΟ φτάνει στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Η Μόσχα αναγκάζεται έτσι να εγκαταλείψει κάθε βλέψη της στα Βαλκάνια.

Μια νέα ελίτ όμως που δημιουργείτε στο εσωτερικό της Ρωσίας αποφασίζει να αντιδράσει και αναθέτει το δύσκολο αυτό έργο στον Vladimir Putin. Ο πρόεδρος ξεκινά το τιτάνιο εγχείρημα… βάφοντας τα χέρια του με αίμα, το αίμα της Τσετσενίας (Chechnya). Και όταν αισθάνεται ασφαλής στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας…, στρέφεται στον εσωτερικό εχθρό, τους ολιγάρχες. Τους συγκεντρώνει σε μια αίθουσα και τους εξηγεί ότι το κράτος είναι ο νέος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Όσοι δε συμμορφώνονται με το νέο καθεστώς, το πληρώνουν ακριβά. Ο Boris Berezovsky βρίσκεται εξόριστος στο Λονδίνο και ο Mikhail Khodorkovsky φυλακισμένος στη Σιβηρία. Σε αντίθεση με ότι πιστεύουν ορισμένοι, ο Putin δεν εξαφανίζει τους ολιγάρχες, επί προεδρίας του οι ολιγάρχες αυξάνονται, εδώ και ένα χρόνο η Ρωσία έχει τους περισσότερους δισεκατομμυριούχους στο πλανήτη μετά τις Ην. Πολιτείες. Ο Putin απλώς ξαναμοιράζει την πίτα, θέτει τους ολιγάρχες στην υπηρεσία του κράτους, και το κράτος στην υπηρεσία της νεαρής αστικής τάξης που ο ίδιος ήθελε να οικοδομήσει. Τηρουμένων των αναλογιών, ότι είχε κάνει δηλαδή και ο Kemal Ataturk, στη νεαρή τουρκική δημοκρατία. Ο Putin ήταν πλέον ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στο εσωτερικό, το νέο σύστημα τον αποθεώνει, η παράταξη του μάλιστα γράφει και ένα τραγούδι για αν τον τιμήσει, ένα τραγούδι που πήγαινε κάπως έτσι: “ …παλιά τα είχα με έναν αλκοολικό, δεν άντεξα άλλο και τον έδιωξα, τώρα θέλω έναν άνδρα σαν τον Putin, γεμάτο δύναμη, σαν τον Putin που δεν είναι μέθυσος, σαν τον Putin που δεν θα με βλάψει, σαν τον Putin που δεν θα με παρατήσει...” ( http://www.youtube.com/watch?v=_OFOPd6pgjI )

O Putin δεν κέρδισε φυσικά το παιχνίδι με το νέο του στυλ, το κέρδισε επαναφέροντας τον ενεργειακό τομέα υπό κρατικό έλεγχο. Ακύρωσε τα ληστρικά συμβόλαια που είχαν συνάψει ξένες πολυεθνικές με το καθεστώς Yeltsin και έτσι ήταν πλέον έτοιμος να στρέψει το βλέμμα του στο εξωτερικό και να χρησιμοποιήσει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο σαν όπλο. Ο Putin τρίζει τα δόντια στα φίλο-αμερικανικά καθεστώτα που περιτριγυρίζουν τη Μόσχα και καταφέρνει να φτιάξει και πάλι μια μικρή σφαίρα επιρροής. Επανέρχεται στα Βαλκάνια αμφισβητώντας την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου (Kosovo). Παράλληλα όμως παίζει και το μεγάλο παιχνίδι της ενέργειας, ανοίγοντας νέους ενεργειακούς διαδρόμους προς τη δυτική Ευρώπη. Το ξύπνημα της Ρωσικής αρκούδας όμως θα έρθει με ένα τίμημα, η ομάδα του Ρώσου προέδρου οικοδομεί ένα απολυταρχικό κράτος που υπηρετεί μόνο τις οικονομικές ελίτ.

Η Ρωσία του Putin όπως είναι φυσικό θα ενοχλήσει την αυτοκρατορία του πλανήτη και ο αληθινός αυτοκράτορας θα αναλάβει να απαντήσει στη Μόσχα. Δεν τον λένε George Bush, τον λένε Dick Cheney και μίλησε κάπως έτσι: “..δεν εξυπηρετούνται νόμιμα συμφέροντα όταν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο γίνονται μέσα εκφοβισμού ή εκβιασμού.” Ο Putin όμως δε δείχνει να καταλαβαίνει από απειλές και απαντά με το ίδιο θάρρος: “… μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, κινούνται έξω από τα σύνορα τους σε όλους τους τομείς, στην πολιτική, στην οικονομία και στις ανθρωπιστικές επεμβάσεις. Κάνεις δε το επιθυμεί αυτό, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που επικρατεί τέτοια αστάθεια στη διεθνή σκηνή.” Ένας νέος ψυχρός πόλεμος βρίσκεται προς των πυλών; Τουλάχιστον αυτό πιστεύουν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Και τότε πάνω στο καλύτερο ο Vladimir Vladimirovich Putin πρέπει να εγκαταλείψει την προεδρία, αφήνει τη θέση του στον εκλεκτό της πολιτικής του καρδιάς, τον πρώην διευθυντή της Gazprom, Dmitry Medvedev.

Για τον κύριο αυτό όμως θα μιλήσουμε μια άλλη φορά, το μόνο που προτίθεμαι να παραθέσω προς το παρόν είναι μια φράση από το γερμανικό περιοδικό Spiegel: “…ο Medvedev είναι σαν τα τηγάνια Tefal, είναι σε όλα τα μαγειρέματα αλλά δε κολλάνε τίποτα…”

Einstein, go home!!!

“…από την ειδική θεωρία της σχετικότητας προκύπτει ότι η ύλη και η ενέργεια αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου πράγματος, κάτι που δύσκολα μπορεί να συλλάβει ο κοινός νους.”

Αυτά είχε δηλώσει πριν μερικές δεκαετίες ο θείος Αλβέρτος, ο Albert Einstein φτασμένος επιστήμων πια είχε ολόκληρη την ανθρωπότητα να κρέμεται από τα χείλι του. Τα πανεπιστήμια έκανα ουρές για να τον φιλοξενήσουν, το αντιπολεμικό κίνημα τον αποθέωνε, το FBI τον παρακολουθούσε για τις ιδέες του.

Τα ερώτημα που θέτονται είναι: θα τα κατάφερνε σήμερα ο θείος Αλβέρτος ; θα έβρισκε δουλεία σε κάποιο πανεπιστήμιο ; θα ανακάλυπτε την ειδική και τη γενική θεωρεία της σχετικότητας ;
Για να απαντήσουμε θα πρέπει να γυρίσουμε έναν αιώνα πίσω, στο 1908. Ο ήρωας μας είναι ακόμη φτωχός, ένας μικρός υπαλληλάκος σε ένα γραφείο ευρεσιτεχνιών της Γενεύης, είναι δυσλεκτικός, διαβάζει φιλοσοφία και ακούει Μότσαρτ. Εκείνα τα χρόνια επιχειρεί να καταλάβει γιατί ο ουρανός είναι μπλε, και τα καταφέρνει αναλύοντας το μήκος κύματος της ηλιακής ακτινοβολίας που διαπερνά την γήινη ατμόσφαιρα. Και το ερώτημα επανέρχεται πιεστικά, υπάρχει κάποιο μεγάλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο του σήμερα που θα προσλάμβανε έναν φιλοσοφούντα, δυσλεκτικό που αναρωτιέται γιατί ο ουρανός είναι μπλε ; Η απάντηση είναι προφανώς, όχι. Κι όμως τα πανεπιστήμια των αρχών του περασμένου αιώνα υποδέχτηκαν αυτή την αχτένιστη ιδιοφυΐα. Και από τη στιγμή που ένας επιστήμονας έμπαινε σε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο είχε την ελευθερία να ασχοληθεί με ότι αυτός θεωρούσε σημαντικό. Ρωτήσαμε τον Βρετανό πανεπιστημιακό Άλεξ Καλλίνικος, επικεφαλής του τμήματος ευρωπαϊκών σπουδών στο King’s College, τι ακριβώς έπαιζε με τον Αϊνστάιν ; “Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αϊνστάιν ήταν ένας υπάλληλος σε ένα γραφείο ευρεσιτεχνιών της Γενεύης όταν παρουσίασε τις έρευνες του που ανέτρεψαν τη φυσική στις αρχές του περασμένου αιώνα. Όταν έγραφε τις εργασίες του δε το έκανε για να πάρει δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, ήταν αυτοσκοπός τον να επιλύσει συγκεκριμένα προβλήματα.” Ο Άλεξ Καλλίνικος / Alex Callinicos είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Universities in a Neoliberal World / Πανεπιστήμια σε ένα νεοφιλελεύθερο κόσμο. Το παράδειγμα του Αϊνστάιν που χρησιμοποιεί και αυτός δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο Καλλίνικος πιστεύει ότι στα σύγχρονα εμπορευματοποιημένα πανεπιστήμια δεν υπάρχει θέση για την θεωρητική έρευνα που μας χάρισε ο Αϊνστάιν. “Ένα από τα πλεονεκτήματα των παραδοσιακών πανεπιστημίων ήταν το ιδεώδες της αυτοτέλειας των πανεπιστημιακών. Καθένας μπορούσε να ασχοληθεί με ότι πραγματικά των ενδιέφερε. Αν αυτό που ανακάλυπτε στην εργασίας του είχε πρακτικό αποτέλεσμα, ήταν μια παράπλευρη ωφέλεια. Εάν η έρευνα συνδέεται όλο και περισσότερο με πρακτικά και εμπορικά κίνητρα, η θεωρητική έρευνα θα περάσει στο περιθώριο. Αυτό θα είναι καταστροφικό για την κοινωνία, γιατί η θεωρητική έρευνα είναι η βάση της κριτικής σκέψης, την οποία χρειαζόμαστε σήμερα περισσότερο από ποτέ.”

Τι θα συνέβαινε σήμερα εάν ένας θεωρητικός επιστήμονας όπως ο Albert Einstein έφτανε τελικά σε ένα πανεπιστήμιο, πιθανότατα θα του ζητούσαν να συνδέσει τις έρευνες του με κάποια ιδιωτική εταιρία προκειμένου το πανεπιστήμιο να εξασφαλίσει χορηγία. Ακόμη χειρότερα θα του πρότειναν να ανοίξει τη δική του εταιρία, να φτιάξει μια από τις λεγόμενες spin-off επιχειρήσεις. Τέλος θα τον ανάγκαζαν να κατοχυρώσει την θεωρία της σχετικότητας με μια πατέντα. Με ένα καλό δικηγορικό γραφείο ίσως να καταφέρνανε να κατοχύρωναν και το χρώμα του ουρανού. Το πρόβλημα με αυτά τα πανεπιστήμια – επιχειρήσεις είναι ότι κανένα δε θα ζητούσε από τον Αϊνστάιν να ασχοληθεί με τη θεωρία της σχετικότητας γιατί δε θα ήξεραν τι είναι και κυρίως δε θα ήξεραν πώς να βγάλουν χρήματα από αυτήν. Εδώ όμως κάνουν και το μεγαλύτερο λάθος, η γενική και η ειδική θεωρία της σχετικότητας έχουν και τεράστιες πρακτικές εφαρμογές. Χρησίμευσαν λόγου χάρη στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες. Οι εταιρίες δεν θα είχαν όλα αυτά τα οφέλη που προκύπτουν από την πρόοδο της επιστήμης γιατί πολύ απλά σκέπτονται ως εταιρίες, βλέπουν μόνο το άμεσο κέρδος και δε καταλαβαίνουν ότι τα φράγκα μπορεί να κρύβονται ακόμη και στη θεωρητική έρευνα. Μήπως αυτό σημαίνει ότι το υπάρχον σύστημα δεν είναι πλέον μια δύναμη προόδου, αλλά βάζει φρένο στις δυνατότητες της επιστήμης ;

Σε ένα παλιό κείμενο για την εκπαίδευση εκείνου του αχτένιστου καθηγητή, να δεις πως τον λένε….Α! ναι, Albert Einstein : “ο ανεξέλεγκτος ανταγωνισμός προκαλεί τεράστια σπατάλη εργασίας ενώ καταρρακώνει τη συνείδηση του ατόμου. Νομίζω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του καπιταλισμού. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα πάσχει από αυτή την ασθένεια, ενσταλάζουν στους μαθητές μια ακραία μορφή ανταγωνιστικής συμπεριφοράς. Οι φοιτητές εκπαιδεύονται να λατρεύουν σαν πλεονεξία την επιτυχία, έτσι προετοιμάζονται για τη καριέρα τους. Είμαι πεπεισμένος ότι ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσουμε αυτή τη φαυλότητα είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα εξυπηρετεί κοινωνικές ανάγκες.”
Ουπς!!!! …..Αυτά παθαίνεις αν ψαχουλεύεις παλιά κείμενα του Αϊνστάιν που η επίσημη ιστορία επιχειρεί να αποσιωπήσει. Μαθαίνεις ότι ο Αλβέρτος δεν ήθελε ένα ανταγωνιστικό πανεπιστήμιο και κυρίως ήθελε ένα άλλο οικονομικό σύστημα.

Ξέρετε κάτι κύριε Αϊνστάιν…. να πάτε στο διάολο. Δε θέλουμε σύγχρονους Αϊνστάιν, δε θέλουμε ανθρώπους που να σκέφτονται και να υπηρετούν την επιστήμη, δε θέλουμε ανακαλύψεις που δε μπορούν να πατενταριστούν εύκολα και δεν αγοράζονται από εταιρίες. Θέλουμε ερευνητές που να εργάζονται για λογαριασμό πολυεθνικών, θέλουμε ανταγωνιστικούς φοιτητές, θέλουμε μέτρια μυαλά που δεν θα αμφισβητούν αυτό που τους δίνουμε και δε θα ζητούν περισσότερα. Και αν δε καταλαβαίνουμε μερικά πράγματα για το σύμπαν και τον κόσμο γύρω μας, δε χάθηκε και ο κόσμος, για αυτό έχουμε την θρησκεία. Στο δικό μας κόσμο και στα δικά μας πανεπιστήμια κύριε Αϊνστάιν δεν υπάρχει θέση για εσάς.

Revolution NOW.

~~~

Revolution is not a dinner party, nor an essay, nor a painting, nor a piece of embroidery; it cannot be advanced softly, gradually, carefully, considerately, respectfully, politely, plainly, and modestly. A revolution is an insurrection, an act of violence by which one class overthrows another.

"Η επανάσταση δεν είναι ένα δείπνο, ούτε ένα δοκίμιο, δεν είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, ούτε ένα κομμάτι υφάσματος, δεν μπορεί να προωθηθεί ομαλά, βαθμιαία, προσεκτικά, διακριτικά, με σεβασμό, ευγενικά, απλά, και συγκρατημένα. Η επανάσταση είναι μια εξέγερση, μια πράξη βίας στην οποία η μια τάξη ανατρέπει την άλλη."

Mao Zedong

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς που διαβάζει αυτό το Blog, αυτό όμως έχει μικρή σημασία. Το Blog αυτό κλείνει μόνο μερικούς μήνες ζωής και είναι για μένα κάτι σαν τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που άνθιζαν σε όλη τη χώρα στα 60's και 70's καλύπτοντας την ανάγκη των νέων να μοιραστούν τις σκέψεις τους τόσο για τα μουσικά Rock δρώμενα της εποχής καθώς και για τις κοινωνικό - πολιτικές αλλαγές που συντάραζαν τόσο την χώρα όσο και ολόκληρο των κόσμο εκείνη την εποχή.
Ακολούθησαν μερικές δεκαετίες όπου μου δίνετε η εντύπωση ότι εκείνο το κτήνος που είχε ξυπνήσει τότε με τις κραυγές των νέων και όχι μόνο, έχοντας καταφέρει να ταρακουνήσει ολόκληρο τον κόσμο, σαν να έπεσε σε χειμερία νάρκη. Μπορεί απλά να δόθηκε η ευκαιρία σε αυτούς που ηγήθηκαν της επαναστάσεως και ανέλαβαν τη νέα (θεωρητικά) διακυβέρνηση του κόσμου, να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που θα πω ίσως ακουστεί σκληρό στη λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου και αντιστοίχως στη γενιά του Βιετνάμ για τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, αλλά για μένα είναι απλά ένα γεγονός. Δεν υπήρξε γενιά που εξαργύρωσε με χειρότερο τρόπο μια επανάσταση αλλάζοντας τα πράγματα προς το χειρότερο, κρύβοντας μέσα σε δημοκρατίες τις πιο βάναυσες δικτατορίες στην ιστορία του κόσμου. Κάποιοι θα μιλήσουν για βασανιστήρια, εκτελέσεις και απαγορεύσεις όπως ελευθερία λόγου, αλλά δε ξέρω πραγματικά τι είναι χειρότερο... να μη σε αφήνουν να μιλάς ή να σε αφήνουν να φωνάζεις κλείνοντας τα αυτιά των άλλων ή βγάζοντας σε τρελό...
Κάποτε ως φοιτητής στην αίθουσα διδασκαλίας είχα διαπληκτιστεί με ένα καθηγητή μου καθώς υποστήριζε ότι εμείς πλέων απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων τους και αγώνων τους. Του είχα απάντηση όπως θυμάμαι αλληγορικά: "τότε σε είχαν σε ένα δωμάτιο όπου έμπαινες από τη πόρτα, με ένα φως από πάνω σου και σε χτυπούσαν τέσσερις, τώρα σε έχουν σε ένα δωμάτιο χωρίς πόρτες και παράθυρα, μέσα στο σκοτάδι και χωρίς να βλέπεις ποιοι και πόσοι..., δέχεσαι χτυπήματα από παντού.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....


Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ό,τι πιο χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει βαθιά του ο άνθρωπος, για να προστατέψει με έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος, οικογένεια...

Μάνος Χατζιδάκις