~~~
Revolution is not a dinner party, nor an essay, nor a painting, nor a piece of embroidery; it cannot be advanced softly, gradually, carefully, considerately, respectfully, politely, plainly, and modestly. A revolution is an insurrection, an act of violence by which one class overthrows another."Η επανάσταση δεν είναι ένα δείπνο, ούτε ένα δοκίμιο, δεν είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, ούτε ένα κομμάτι υφάσματος, δεν μπορεί να προωθηθεί ομαλά, βαθμιαία, προσεκτικά, διακριτικά, με σεβασμό, ευγενικά, απλά, και συγκρατημένα. Η επανάσταση είναι μια εξέγερση, μια πράξη βίας στην οποία η μια τάξη ανατρέπει την άλλη."
Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ό,τι πιο χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει βαθιά του ο άνθρωπος, για να προστατέψει με έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος, οικογένεια...
Mao Zedong
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς που διαβάζει αυτό το Blog, αυτό όμως έχει μικρή σημασία. Το Blog αυτό κλείνει μόνο μερικούς μήνες ζωής και είναι για μένα κάτι σαν τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που άνθιζαν σε όλη τη χώρα στα 60's και 70's καλύπτοντας την ανάγκη των νέων να μοιραστούν τις σκέψεις τους τόσο για τα μουσικά Rock δρώμενα της εποχής καθώς και για τις κοινωνικό - πολιτικές αλλαγές που συντάραζαν τόσο την χώρα όσο και ολόκληρο των κόσμο εκείνη την εποχή.
Ακολούθησαν μερικές δεκαετίες όπου μου δίνετε η εντύπωση ότι εκείνο το κτήνος που είχε ξυπνήσει τότε με τις κραυγές των νέων και όχι μόνο, έχοντας καταφέρει να ταρακουνήσει ολόκληρο τον κόσμο, σαν να έπεσε σε χειμερία νάρκη. Μπορεί απλά να δόθηκε η ευκαιρία σε αυτούς που ηγήθηκαν της επαναστάσεως και ανέλαβαν τη νέα (θεωρητικά) διακυβέρνηση του κόσμου, να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που θα πω ίσως ακουστεί σκληρό στη λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου και αντιστοίχως στη γενιά του Βιετνάμ για τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, αλλά για μένα είναι απλά ένα γεγονός. Δεν υπήρξε γενιά που εξαργύρωσε με χειρότερο τρόπο μια επανάσταση αλλάζοντας τα πράγματα προς το χειρότερο, κρύβοντας μέσα σε δημοκρατίες τις πιο βάναυσες δικτατορίες στην ιστορία του κόσμου. Κάποιοι θα μιλήσουν για βασανιστήρια, εκτελέσεις και απαγορεύσεις όπως ελευθερία λόγου, αλλά δε ξέρω πραγματικά τι είναι χειρότερο... να μη σε αφήνουν να μιλάς ή να σε αφήνουν να φωνάζεις κλείνοντας τα αυτιά των άλλων ή βγάζοντας σε τρελό...
Κάποτε ως φοιτητής στην αίθουσα διδασκαλίας είχα διαπληκτιστεί με ένα καθηγητή μου καθώς υποστήριζε ότι εμείς πλέων απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων τους και αγώνων τους. Του είχα απάντηση όπως θυμάμαι αλληγορικά: "τότε σε είχαν σε ένα δωμάτιο όπου έμπαινες από τη πόρτα, με ένα φως από πάνω σου και σε χτυπούσαν τέσσερις, τώρα σε έχουν σε ένα δωμάτιο χωρίς πόρτες και παράθυρα, μέσα στο σκοτάδι και χωρίς να βλέπεις ποιοι και πόσοι..., δέχεσαι χτυπήματα από παντού.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς που διαβάζει αυτό το Blog, αυτό όμως έχει μικρή σημασία. Το Blog αυτό κλείνει μόνο μερικούς μήνες ζωής και είναι για μένα κάτι σαν τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που άνθιζαν σε όλη τη χώρα στα 60's και 70's καλύπτοντας την ανάγκη των νέων να μοιραστούν τις σκέψεις τους τόσο για τα μουσικά Rock δρώμενα της εποχής καθώς και για τις κοινωνικό - πολιτικές αλλαγές που συντάραζαν τόσο την χώρα όσο και ολόκληρο των κόσμο εκείνη την εποχή.
Ακολούθησαν μερικές δεκαετίες όπου μου δίνετε η εντύπωση ότι εκείνο το κτήνος που είχε ξυπνήσει τότε με τις κραυγές των νέων και όχι μόνο, έχοντας καταφέρει να ταρακουνήσει ολόκληρο τον κόσμο, σαν να έπεσε σε χειμερία νάρκη. Μπορεί απλά να δόθηκε η ευκαιρία σε αυτούς που ηγήθηκαν της επαναστάσεως και ανέλαβαν τη νέα (θεωρητικά) διακυβέρνηση του κόσμου, να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που θα πω ίσως ακουστεί σκληρό στη λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου και αντιστοίχως στη γενιά του Βιετνάμ για τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, αλλά για μένα είναι απλά ένα γεγονός. Δεν υπήρξε γενιά που εξαργύρωσε με χειρότερο τρόπο μια επανάσταση αλλάζοντας τα πράγματα προς το χειρότερο, κρύβοντας μέσα σε δημοκρατίες τις πιο βάναυσες δικτατορίες στην ιστορία του κόσμου. Κάποιοι θα μιλήσουν για βασανιστήρια, εκτελέσεις και απαγορεύσεις όπως ελευθερία λόγου, αλλά δε ξέρω πραγματικά τι είναι χειρότερο... να μη σε αφήνουν να μιλάς ή να σε αφήνουν να φωνάζεις κλείνοντας τα αυτιά των άλλων ή βγάζοντας σε τρελό...
Κάποτε ως φοιτητής στην αίθουσα διδασκαλίας είχα διαπληκτιστεί με ένα καθηγητή μου καθώς υποστήριζε ότι εμείς πλέων απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων τους και αγώνων τους. Του είχα απάντηση όπως θυμάμαι αλληγορικά: "τότε σε είχαν σε ένα δωμάτιο όπου έμπαινες από τη πόρτα, με ένα φως από πάνω σου και σε χτυπούσαν τέσσερις, τώρα σε έχουν σε ένα δωμάτιο χωρίς πόρτες και παράθυρα, μέσα στο σκοτάδι και χωρίς να βλέπεις ποιοι και πόσοι..., δέχεσαι χτυπήματα από παντού.
Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ό,τι πιο χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει βαθιά του ο άνθρωπος, για να προστατέψει με έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος, οικογένεια...
Μάνος Χατζιδάκις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου